Wilno jest specyficznym miastem dla Polaków. Zarówno w przewodnikach, jak i w opowieściach rodzinnych pojawia się motyw polskości wychylającej się z każdej bramy i zaułka. 

Nie ukrywam, że miło było zobaczyć, że Uniwersytet Wileński został założony dekterem Stefana Batorego, ale ogólnie buntuje się przeciw tej martyrologicznej schedzie z czasów, kiedy Wilno bylo "nasze". Z resztą o tym pewnie będę jeszcze pisać nie raz i nie dwa, ponieważ ostatni wyjazd wzbudził we mnie wielką sympatie do Wilna i zamierzam odwiedzać to miasto conajmniej raz w roku. A owa sympatia wynikała w większej mierze z niesamowicie sympatycznych ludzi, luźnej atmosefery i wielkiej różnorodności, na bardzo małym terenie, a nie z często pojawiających się tablic zapisanych polskimi zwrotami. Wilno przypomina mi trochę przyjaciólkę z dzieciństwa spotkaną po latach - ma się do niej symaptię, przez wzgląd na stare czasy, ale jest to już zupełnie inna osoba i aktualnie lubi się ją za calkowicie inne rzeczy niż w czasach przedszkolono-podstawówkowych. Wilno przez swoją historię wydawalo mi sie tak bliskie, a jednocześnie tak dalekie, i ostatecznie wyszło, że polubiliśmy się nie dlatego, że łączy nas historia, ale to, że potrafimy się zatracić w tej niepamięci o historii!

Do Wilna dorałam o 6 rano czasu lokalnego, czyli o 5 rano czasu polskiego. Dla niektórych chora godzina, jednak dla mnie najcudowniejsza na świecie. Miasto dopiero budziało się do zycia - było pięknie oświetlone i puste. Spacer po starówce o poranku mogę polecić z czystym sumieniem każdemu, nawet jeżeli spowoduje to obowiązkową drzemkę ok 15stej albo wpłynie nie skrócenie nocnej imprezy. 

Cykl "Pocztówki z..." zawsze dotyczył wybranych zdjęć z miasta. Niestety tym razem ciężko bylo mi wybrać zdjęcia z całego wyjazdu, skoro robienie tych porannych było tak niesamowitym przeżyciem. Prawdopodobnie jednak zbiorę  zdjęcia z całego wyjazdu i normalne pocztówki też się pojawią i to w wersji kolorowej :-)