Dość duży problem miałam z wybraniem tematu dla pierwszej berlińskiej notki. Jako, że chciałabym pisać o mniej niż bardziej znanych zagadnieniach, to powstrzymałam się od wrzucenia 60 zdjęć Bramy Brandenburskiej ( sfotografowanej o każdej porze dnia!) - wybór padł na grupę "Brücke". Na szczęście post o ojcach ekspresjonizmu jest również dobrym wstępem do opisania jednego z moich ulubionych miejsc w Berlinie, tj. Kulturforum (tak, tak, wiem, że to miejsce mało ekscytujące, ale w Nowej Galerii Narodowej mogłabym pomieszkiwać przez połowę roku). Ale od początku raz jeszcze...

Grupa Brücke ("Die Brücke" - niem. "most") powstała w 1905 roku w Dreźnie. Jej przedstawiciele byli jednymi z pierwszych artystów-ekspresjonistów (przejawem tego nurtu jest np. to, że artysta skupia się na przedstawienie obrazu przez pryzmat swojej psychiki i własnych odczuć, a nie w ramach wiernego odwzorowania; wszechobecny indywidualizm i subiektywizm, często wyraziste barwy i kontury - z obu ostatnich słyneli członkowie Brücke).




Do grupy należeli m.in.:  Fritz Bleyl, Erich Heckel, Ernst Ludwig Kirchner, Karl Schmidt-Rottluff, Emil Nolde, Max Pechstein oraz Otto Mueller. Mimo, że grupa rozpadła się w 1911, wywarła bardzo duży wpływ na sztukę niemiecką (na europejską również!).






Tym bardziej zachęcam do odwiedzenia muzeum Brücke.  Muzeum znajduje się na przedmieściach niemieckiej stolicy (wysiadałam na stacji U-Bahna, której wyjście wyglądało niczym chata kryta strzechą, z pruskim murem na ścianach!), mieści się w niedużym budynku z paroma salami i wydaje się placówką zapomnianą przez wszystkich, ale naprawdę warto je odwiedzić. Przede wszystkim jest to jedyna w swoim rodzaju możliwość zapoznania się z pracami artystów - muzeum ma swoje dość bogate zbiory, które są wystawiane w muzeum, ale w ramach różnych wystaw tematycznych. Zbiory są na tyle duże, a sal na tyle mało, że zobaczenie wystawy wszystkich dzieł jest absolutnie niemożliwe. Ja będąc w " Brücke" miała przyjemność oglądać motywy afrykańskie;)





Strona muzeum: KLIK!


Wiele obrazów przedstawicieli tej grupy można też zobaczyć w Nowej Galerii Narodowej (ale o tym w innym poście:P)



W ramach ciekawostki, wspomnę jeszcze o małym kościele przy stacji U-Bahnu. Okalający kościół ogród jest również cmentarzem. Rosnące w ogrodzie rośliny są opisane z nazwy (po niemiecku i łacinie), a tuż obok nich możemy zobaczyć tabliczki nagrobkowe lub małe tabliczki w stylu tych kwiatowych z imieniem, nazwiskiem zmaerłego i latami, w których żył. Dla mnie ogród mistrzowski!